Ελάτε αγαπητέ Κοκοβιέ, ηρεμήστε τώρα… Ολα πέρασαν. Κατανοώ φυσικά, πως το sushi που σας σερβίραμε, ίσως δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για την περίπτωση σας. Πιθανόν να ήταν ιδιαίτερα έντονο το συγκινησιακό φορτίο, της πιθανότητας, σε κάποιο απ’ αυτά να περιλαμβάνονταν συγγενείς σας. Λυπούμεθα πραγματικά πολύ! Αυτό το απαίδευτο πλάσμα η Μιτσούκο (σιγά μην την προσφωνώ και Λαμέ!) με την εμμονή της με τα γιαπωνέζικα εδέσματα φταίει!

Πάντα έλεγα, πως το να προσεγγίζει κανείς ευθέως τις ανασφάλειες του πελάτη (χμ. ασθενή.. ε, φιλοξενούμενου ήθελα να πω) είναι μάλλον επικίνδυνο! Θα μπορούσατε να είχατε πνιγεί φίλε μας σε μια κουταλιά νερό, και δεν το θέλαμε αυτό ε, Προζάκη μου?

Οπωσδήποτε φυσικά, τα έγχρωμα όνειρα είναι ένα προσόν! Αλλά τι να το κάνεις αγαπητέ? Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Λίγο χρώμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα βαθύτερα νοήματα που μπορεί το υποσυνείδητο να φέρνει στην επιφάνεια. Ειδικά στην περίπτωση για παράδειγμα του βαδίσματος επί των υδάτων, το νόημα είναι καθαρότατο θα έλεγα : Απ’ τα βραχάκια Ιωάννη! ε… φίλε μας Κοκοβιέ ήθελα να πω!

Δεν θα σας θεωρούσα άρρωστο πάντως με την συνήθη έννοια του όρου, ίσα μία μικρή διαταραχή της προσωπικότητας, τίποτα το επικίνδυνο πάντως. Καλού κακού, αν θέλετε την γνώμη μου, αποφεύγετε το κολύμπι (ονειρικό και μη) στα “βαθιά”.. Θα σας φάει κάνας καρχαρίας και δεν αντέχω τα κλάμματα της Μιτσούκο! Ακόμα και στα δάκρυα είναι άγαρμπο αυτό το πλάσμα.

Προζάκη καλέ μου, έμεινε να τσιμπήσω τίποτα από χθες? οχι? καλά θα παραγγείλω απ’ το αραβικό, έτσι για να προετοιμαστώ ψυχολογικά για τον επόμενο μας πελάτη…