ISIS:
“Σαν αύρα θαλασσινή, σαν αγεράκι δροσερό ανέμισαν τα πέπλα μου στην απόφαση μου να επισκεφθώ τους φίλους Λαντόζιο και Προζάκη. Κι όλο το Σύμπαν ρίγησε καθώς σκέφτηκα πως έπρεπε να ανταποδώσω τις δεήσεις τους με μία προσωπική επίσκεψη… Σαράντα βοηθοί, κόρες πλουσίων οικογενειών και εγώ νωχελικά ξαπλωμένη στο φορητό ανάκλιντρο μου …
Mon Dieu! Tι είναι αυτό? Τι σκόνη είναι αυτή μωρά μου? Κατεβάστε αμέσως τα φτερά εσείς δούλοι! Δεν χρειάζεται να αναταράζουμε κι άλλο την ατμόσφαιρα εδώ μέσα! Αχ τα πέπλα μου… Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να περπατήσω με τα πάλλευκα πόδια μου σ’ αυτό το πάτωμα!
Λαντόζιε μωρό μου! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, και πόσο στεναχωρέθηκα με την κατάσταση σας εδώ μέσα… Ο Προζάκης που είναι? Α,ναι.. φυσικά και θα ήθελα να μου σερβίρει κάτι δροσερό… Mais quelle decadence! Πως έγινε έτσι το ντιβάνι σας αγαπημένοι μου? Νομίζω πως έχω δώσει σαφείς οδηγίες να μην βάζετε κάθε ξιπασμένο δήθεν αριστοκράτη να κάθεται σ’ αυτό… θα λεκιάσει! Όχι, δεν το πιστεύω! Τι κάνατε φτωχοί μου φίλοι? Αχ! Μα είναι χαλί τώρα αυτό? Κόκκινο το λέτε εσείς αυτό?
Σαν το χρώμα του αίματος πρέπει να είναι όπου πατώ εγώ… Κι εσείς κόρες, ρίξτε τουλάχιστον ροδοπέταλα, κι εσείς δούλοι μυρώστε τον χώρο να ευωδιάσει… Προζάκη! Είμαι έξαλλη! Ο Αλλοφρόνιος φυσικά δεν το πρόσεξε, αλλά εσύ? Γιατί χρυσό μου το μέρος είναι τόσο, τόσο…
Δεν πειράζει! Θα το διορθώσω εγώ αμέσως. Φωνάξτε κόρες παρακαλώ τους ιερείς να εξαγνίσουν τον χώρο από τους δαίμονες που έχουν παρελάσει! Ναι και τους φίλους μου από δω! Ούτε το χέρι δεν μπορώ να τους τείνω χωρίς να ανατριχιάσω εδώ μέσα…
Μια Θεά, σε μέρη βεβηλωμένα από τα μάτια και τα σώματα των ξεπεσμένων…Ο Ουρανός θα σκοτεινιάσει, και οι βροντές ας γίνουν η οργή μου. Τίποτα να μην μείνει όρθιο εδώ! Εμπρός!
Ελα κι εσύ Φεγγάρι μαγεμένο τώρα, έλα κι ασήμωσε στους τοίχους, κι εσύ Άστρο της Αυγής ρίξε χρυσό να καθαρίσεις τις ψυχές των αγνοούντων και ημιμαθών. Ελευθερώστε Θεοί της Αιγύπτου πρωταρχικοί τη νόηση και την κρίση των φίλων μου, κι εσύ Ερπετό Απόφη γύρνα πίσω στα τάρταρα που ανήκεις!
Μα τις Πυραμίδες και τον Θρόνο των Αρχαίων! Τώρα είναι καλύτερα νομίζω…
Λαντόζιε, Προζάκη μωρά μου… Πως σας φαίνεται που ξαναγεννηθήκατε στην Χάρη μου?“
ΠΡΟΖΑΚΗΣ: Λαντόζιε τρέχα ΤΩΡΑ! και αγόρασε όλους τους απινιδωτές σε Αθήνα και προάστεια και έλα να ξεκινήσουμε ηλεκτροσόκ ΤΩΡΑ!!!! Η κοπέλα είναι πολύ άσχημα!!
Πήξαμε στο metablogging. Τώρα τις σας φταίει η Ίσιδα και διαστρεβλώνετε την προσωπικότητά της; Πολύ κακόγουστο το κείμενό σας, ούτε μια στάλα δεν καταφέρατε να την προσεγγίσετε.
Τόσο καιρό, γιατί δεν κάνατε ψυχανάλυση στη Μανταλένα;
Φοβηθήκατε μην σας το κλείσει το μαγαζί;
Ρητορικό το ερώτημα προφανώς…
By: JustAnotherGoneOff on Οκτωβρίου 19, 2006
at 9:28 μμ
Hρεμείστε αγαπητέ μας φίλε… Εχετε σε όλα απόλυτο δίκιο και ακόμα παραπάνω… Γιατί αυτό που δεν γνωρίζετε κι εσείς και οι υπόλοιποι αναγνώστες, είναι ότι το συγκεκριμένο κείμενο το έχει γράψει όντως η Ισιδα, όταν εγώ και ο καλός μου Προζάκης της το ζητήσαμε…
Η επιστήμη μας βλέπετε (τι έκφραση το metablogging!), έχει την ικανότητα να διακρίνει την ασθένεια από την υγεία με πολλούς τρόπους! Ενας απ’ αυτούς, είναι η ικανότητα του “ασθενή” να αυτοσαρκάζεται, ενίοτε και να έχει το θάρρος να “ξύνει” τις πληγές που άλλοι του ανοίγουν… Η καλή μας Ισιδα, αν είναι πράγματι Θεά είναι γιατί έχει αυτές τις δύο ικανότητες και μάλιστα οξυμένες!
Οποιοσδήποτε έχει στοιχεία ευφυίας (Μιτσούκο! κλείνεις την πόρτα σε παρακαλώ? βλέπεις ότι μιλάω στο τηλέφωνο παιδί μου!) ή την έχει γνωρίσει προσωπικά μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό.
Η αγαπημένη μας Ισιδα (και πως να μην είναι? αφού σε αυτήν χρωστάμε το υπέροχο ντιβάνι που κοσμεί το γραφείο μας), έκανε μια υπέρβαση που κανείς άλλος δεν θα τολμούσε. Να σταθεί απέναντι στον “καθρέφτη” και να γελάσει μόνη της με τον εαυτό της. Σε αντίθεση με κάτι άλλους, ονόματα δε λέμε “οικογένειες” δεν θίγουμε.
Εσάς πότε να σας περιμένουμε? (μη φέρετε τη Μανταλένα μαζί σας παρακαλώ γιατί δεν αναλαμβάνουμε ανίατες περιπτώσεις!)
By: ladozios on Οκτωβρίου 20, 2006
at 5:40 πμ
Πάντα, όταν κάποιος γράφει για τον εαυτό του περιγράφει τελικά κάποιον άλλον. Κι όταν είναι τόσο οφθαλμοφανές, όπως στην περίπτωση της αγαπητής μου φίλης Ίσιδας, η εντύπωση που αφήνει μοιάζει με καρικατούρα του εαυτού του. Δεν την μαλώνω, ούτε γυρεύω καυγά. Απλά η ομφαλοσκόπησή της δεν έδεσε και ζητώ συγνώμη που μιλάω ωμά διότι απέχει παρασάγγας από αυτήν που γνωρίζω κι εκτιμώ. Αδικείται η ίδια από το κείμενό της.
Εγώ δεν θα τα καταφέρω να αναλύσω τον εαυτό μου. Είμαι περισσότερο μπηχαβιοριστής των κειμένων μου. Αν γράφω κάτι για τον Γκλεν Γκουλντ, αναφέρομαι στον εαυτό μου. Δεν είμαι τόσο εγωπαθής ώστε να γράφω για τον εαυτό μου επιβάλλοντας και επισημαίνοντας – με κρυμμένη αγένεια – το πως αντιμετωπίζω τους άλλους και πως θα πρέπει να συμπεριφέρονται αυτοί απέναντί μου.
By: JustAnotherGoneOff on Οκτωβρίου 20, 2006
at 10:47 πμ
Eπ! τι έγινε βρε παιδιά? Νομίζω πως αν δεν γελάμε με τον εαυτό μας δεν κάνουμε και πολλά
Αυτό δεν ήταν το ζητούμενο?
Χεχε… γι’αυτό και η καρικατούρα φίλε μου Jago, αλλιώς αν θέλαμε σοβαρή ψυχανάλυση θα πηγαίναμε αλλού ντε!
Επρεπε πάντως να ήσουν μπροστά όταν έσκασα μύτη στο ιατρείο των φίλων μας με κιμονό, ο Λαντόζιος με πέρασε για την Μιτσούκο και κόντεψε να μου κλείσει την πόρτα στα μούτρα! λλοοοολλοολλλλ
Α, και παιδιά… χαλαρά με τα ρεύματα και τους απινιδωτές…
By: isisveiled on Οκτωβρίου 20, 2006
at 10:58 πμ
τέλειο!
By: enteka on Οκτωβρίου 21, 2006
at 1:59 μμ