Εν μέσω καταιγίδων και αστραπών, με την blogosphere να δέχεται επιθέσεις και λίβελους ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ευφρόνιος Προζάκης και οι συνεργάτες μου Αλλοφρόνιος Λαντόζιος και η φίλτατη Μιτσούκο (το επώνυμο της δεν προφέρεται) αποφασίσαμε να ελαφρύνουμε κάπως την ατμόσφαιρα ξαπλώνοντας στο Ντιβάνι μας «κάτι το ωραίον». Έτσι λοιπόν καλέσαμε εις Ντιβανίου κοινωνίαν τον φίλτατο και διάσημο blogger, Λολίτα.

Προζάκης :

Θεωρήσαμε την περίπτωση του ως tres interressante για δύο λόγους. Πρώτον γιατί έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι ένα καλό δείγμα αυτό-ίασης και δεύτερον γιατί θεωρούμε ότι οι απαντήσεις του θα αναδείξουν τους δρόμους που ακολουθεί μία «προσωπικότητα», για να ελιχθεί και να αναπτύξει δημιουργικού χαρακτήρα άμυνες όταν έρχεται αντιμέτωπη με δύσκολες κοινωνικές συνθήκες.

Ερώτηση Α: Από κοινωνιολογική άποψη η τελευταία σου δημοσίευση αποτελεί ένα χαστούκι στους χρήστες του ηλεκτρονικού μέσου προς άγρα στιγμιαίων εκτονώσεων της λίμπιντο, ξεκινώντας πρώτα από τον εαυτό σου. Είναι μια κριτική, μια αυτοκριτική προς ένα φαινόμενο απομόνωσης που απασχολεί μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Θεωρείς ότι λέγοντας την αλήθεια στον καθρέπτη ίσως καταφέρουμε να ζήσουμε και χωρίς αυτόν; Απλώνεις δηλαδή το χέρι προς μία ανθρώπινη προσέγγιση που πιστεύουμε ότι είναι ο μεγαλύτερος φόβος του μοντέρνου ανθρώπου!

Ερώτηση Β: Μέσα από τα ‘εικονοποιήματα’ σου –μας επιτρέπεις τον χαρακτηρισμό- αναδύεται συχνά μία θλίψη. Η απεικόνιση αυτού του συναισθήματος νομίζουμε ότι λειτουργεί λυτρωτικά για τους αναγνώστες σου. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτές οι απεικονίσεις-καθάρσεις είναι αρκετά κοντά στη δουλειά του ψυχαναλυτή; Ίσως τελικά έχεις αγγίξει μια φλέβα χρυσού. Είναι μια συνειδητή διεργασία ή κινείται αποκλειστικά στο φάσμα της στιγμιαίας έμπνευσης;

Ερώτηση Γ: Παρατηρούμε μια αποδόμηση στο λόγο σου. Κοιτώντας στα σχόλια που αφήνεις κάποιες φορές, θέλοντας να δώσεις μια επιπλέον -λεκτική- εικόνα στον αναγνώστη χρησιμοποιείς τα σημεία στίξης για να κατακερματίσεις τον ειρμό, να διαλύσεις τη ροή, να αναιρέσεις τη σύμβαση της σύνταξης. Είναι αυτή μια προσωπική μέθοδος αποστασιοποίησης από το συναισθηματικό φορτίο του περιεχομένου της εκάστοτε δημοσίευσης;

Λαντόζιος :

Εύγε χρυσέ μου Προζάκη! Τιμάς την επιστήμη μας με τις εξαιρετικού βάθους ερωτήσεις σου, αλλά εγώ θα προτιμήσω μια πιο απλοϊκή προσέγγιση στο όλο ζήτημα:

1. Ομορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος?
2. Προς τι η θλίψη και ο αυτοσπαραγμός?
3. Εχεις σκεφτεί να δουλέψεις για τα κλασσικά εικονογραφημένα?

Πάω να πάρω κάποιο αναλγητικό. Αυτός ο Προζάκης κάνει τα εύκολα δύσκολα μερικές φορές και με ζαλίζει.

Προζάκης :

 

Λαντόζιε έχεις σκεφτεί ότι αυτή “αντε και συ στον Καιάδα” αντιμετώπιση να αποτρέπει πελάτες μας;

 

 

Λαντόζιος : %#%#$@#$!#$

 

 

Προζάκης : #@$!# $@#$! #@!$!$

 

 

Λαντόζιος : #$!@$@ $@#!$#@ $@#$$!@$!

 

 

……. (mitsuko is leaving the stage)