Ντιβάνι: Καταρχήν, διαβάζοντας τα κείμενα του, διαπιστώνω πως είναι ιδιαίτερα επικριτικός και καυστικός με τους γκαίη. Και απορώ, μήπως είναι κρυπτοστρέητ τελικά?

Gay’s Corner: Κοίταξε να δεις, αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του πλανήτη. Η ύπαρξις εξωγήινης ζωής, η μετα θάνατον ζωή και το εάν είμαι κρυπτοστρέητ απασχολούν έντονα την ανθρωπότητα νομίζω. Ωστόσο, τι είμαι καλέ για να βάλω σημαία; Η Βουλή είμαι; Το Δημαρχείο; Ή το μπαλκόνι του νεοέλληνα που βάζει σημαία στας εθνικάς επετείους, μπας και θυμηθεί την καταγωγή του; Και έρχομαι να σε ρωτήσω (ή μάλλον δεν έρχομαι γιατί μένεις μακριά, σε ρωτάω κι από εδώ): έχεις δει gay; Αν δεν έχεις δει, σε δικαιολογώ. Αν όμως έχεις δει, έχεις μιλήσει, έχεις κάνει παρέα, αναρωτιέσαι γιατί είμαι επικριτικός και καυστικός;

Ντιβάνι: Κι έπειτα τι θέμα είναι αυτό που περιφέρει μονίμως με τους φίλους του που δεν του δίνουν σημασία ε? Τέτοιος γκρινιάρης και είρων που είναι δεν είναι να απορεί κανείς!

Gay’s Corner: Αααα, εδώ θα διαφωνήσω, διότι γκρινιάρης δεν είμαι. Βασικά είμαι γατούλης αλλά ας μην ξεχνάμε πως η γαλή, ενώ είναι ένα συμπαθές ζώον που αρέσκεται εις το χάιδεμα και το γουργούρισμα στα πόδια του αφεντικού της, άμα τα πάρει στο κρανίο βγάζει κάτι νύχια και σου κάνει τη μούρη κρέας. Τηρουμένων των αναλογιών, λοιπόν, προσπάθησε να φανταστείς έναν γατούλη του 1,88 μ. πόσο μεγάλα νύχια θα βγάζει. Για αυτό σου λέω, είναι απλά και μόνο θέμα μεγέθους…

Ντιβάνι: Από έγκυρες πηγές δε, γνωρίζω ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά εμφανίσιμο νεαρό, κι επειδή κι εγώ στην ηλικία του είχα ανάλογα προσόντα ένιωθα μια απέραντη μοναξιά βρισκόμενος στην ελίτ της ομορφιάς και της διανόησης. Αυτός πως αντέχει καλέ?

Gay’s Corner: Οι πηγές σου υπερβάλλουν. Δεν είμαι εξαιρετικά εμφανίσιμος νεαρός. Δεν με λες και Κουασιμόδο αλλά δεν με λες και Άδωνη (όχι εκείνον του ΛΑΟΣ, τον άλλο τον αρχαίο). Για τη διανόησή μου πάλι, νομίζω ότι απλά είναι επαρκής. Δεν είμαι ούτε για τη ΜΕΝΣΑ αλλά ούτε και για την Ακαδημία Αθηνών. Και να ήμουν όμως σιγά μην πήγαινα. Δεν μου αρέσει κανενός είδους αγέλη. Είμαι ζώον μοναχικόν, σκεπτόμενον και ελιτοειδές με την έννοιαν ότι αρέσκομαι εις την ελίτ σε κάθε έκφανσιν του βίου μου. Δηλαδής, αρέσκομαι στο να συναναστρέφομαι έξυπνους ανθρώπους, αρέσκομαι εις το underground όπως το ορίζω εγώ. Αυτά για μένα αποτελούν μια ελίτ. Το να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν από μόνος σου και όχι να εισέρχεσαι σε χώρους και ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως ελίτ.

Ντιβάνι: Επίσης, ελληνικά πως κατάφερε να μάθει τόσο καλά? Αυτό είναι σπάνιο προσόν για την μπλογκόσφαιρα και φοβούμαι πως θα το κράξουν το παιδί.

Gay’s Corner: Αν σε διαβάζει η φιλόλογος που είχα στο Λύκειο, θα λυσσιάξει. Γιατί είχε φαγωθεί να ακολουθήσω Τρίτη δέσμη (ω ναι, είμαι τόσο παλιός), λέγοντάς μου ότι θα γινόμουν πρώτης τάξεως φιλόλογος. Με τας παραινέσεις της κέρδισα και ολίγα λογοτεχνικά βραβεία αλλά τότε ήμανε μικρός και νόμιζα πως όλα αυτά θα με βοηθούσαν στη ζωή μου. Χρειάστηκε να μεγαλώσω για να καταλάβω ότι η επιτυχία καθενός περνάει από τα γεννητικά όργανα. Ένας καλοσχηματισμένος και καταδεκτικός στο καθισιό κώλος αποτελεί σημαντικότερο πασαπόρτι και παρότι τον διαθέτω, τον χρησιμοποίησα μόνο εις τον βιολογικά καθορισμένο ρόλο του, άντε και σε μερικά bottoms που έκανα. Για να λέω την αλήθεια, αρχικά απεγχθανόμην τα ιστολόγια. Προτιμούσα να γράφω ημερολόγιο, με αποτέλεσμα να έχω κάμποσους τόμους χειρογράφων. Εντούτοις, όταν ξεκίνησα το ιστολογείν, με άρεσε που μπορούσα να συνοδεύσω τις σκέψεις μου με εικόνες, μουσικές και βίντεα, κι έτσι το gay’s corner πήρε σάρκα και οστά. Δεν ανήκω στα fastest growing wordpress blogs, δεν διαθέτω τις δεκάδες απαντήσεις και σχόλια στα κείμενά μου. Ωστόσο διαβάζομαι καθημερινώς από μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Τώρα, αν καταλαβαίνουν αυτά που λέω και γιατί τα λέω, είναι ένα άλλο ζήτημα. Εδώ δεν είμαι σίγουρος να γίνεται κατανοητό το γιατί παραμορφώνω τις εικόνες που βάζω. Αλλά αυτό θα μας το απαντήσετε εσείς, κοτζαμάν ψυχίατροι – ψυχαναλυτές που είσθε! Τώρα, αν θα με κράξουν ή όχι. Προς το παρόν τα σχόλια κινούνται σε ευπρεπή επίπεδα. Δεν με ενδιαφέρει αν θα με κράξει κανείς και αν το κάνει δεν θα διαγράψω το σχόλιό του. Ο καθείς κρίνεται από τα κείμενα και τα σχόλιά του, n’ es pas?

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 2, 2007

Για κόπιασε χρυσό μου, Gay Γωνία!

Προζάκη, χρυσέ μου (το -σ- παχύ φυσικά), με κούρασε πολύ όλη αυτή η ανακαίνιση και μόνη παρηγοριά μου ήταν που ξεφορτωθήκαμε τον επιθεωρητή Κλουζώ του υπηρετικού προσωπικού. Ξέρεις για ποια λέω μην επαναλαμβανόμαστε. Αχ, κι αυτό το gris souris που διάλεξες γλυκέ μου για το ιατρείο μας, ε-ξαι-ρε-τι-κό! Νομίζω πως αναδεικνύει τέλεια την φυσιογνωμία και την ευφυϊα μου. Θύμησε μου ποιος είναι το επόμενο ραντεβού.. Α, ο GayProfusion μάλιστα..

Εχει κι αυτό το παιδί τα θέματα του νομίζω? Ομως χρυσέ μου (το -σ- παχύ και πάλι) εγώ έχω κλείσει ένα ραντεβού για ριλάξ σε σπα, και δεν θα μπορέσω να τον συναντήσω. Μπορείς να κρατήσεις σημειώσεις κάποιες απορίες που έχω για το άτομο του και να του τις θέσεις εσύ? Και μετά μου λες χρυσό μου τι απάντησε, ναι?

Λοιπόν, πρόσεξε :

Καταρχήν, διαβάζοντας τα κείμενα του, διαπιστώνω πως είναι ιδιαίτερα επικριτικός και καυστικός με τους γκαίη. Και απορώ, μήπως είναι κρυπτοστρέητ τελικά?

Κι έπειτα τι θέμα είναι αυτό που περιφέρει μονίμως με τους φίλους του που δεν του δίνουν σημασία ε? Τέτοιος γκρινιάρης και είρων που είναι δεν είναι να απορεί κανείς!

Από έγκυρες πηγές δε, γνωρίζω ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά εμφανίσιμο νεαρό, κι επειδή κι εγώ στην ηλικία του είχα ανάλογα προσόντα ένιωθα μια απέραντη μοναξιά βρισκόμενος στην ελίτ της ομορφιάς και της διανόησης. Αυτός πως αντέχει καλέ?

Επίσης, ελληνικά πως κατάφερε να μάθει τόσο καλά? Αυτό είναι σπάνιο προσόν για την μπλογκόσφαιρα και φοβούμαι πως θα το κράξουν το παιδί.

Γλυκέ μου Προζάκη βιάζομαι, θα αργήσω στο ραντεβού για ριλάξ και δεν θέλω να πάω αγχωμένος. Αν σκεφτείς κάτι επιπλέον τον ρωτάς εσύ χρυσέ μου (το -σ- παχύ βεβαίως βεβαίως),

———————————–

Λαντόζιε αγαπημένε, την γραμματέα σου γουστάρω να την παίζω μόνο κατ΄ιδίαν και ποτέ δημοσίως. Ξέρεις, εκείνη τη στάση που σκύβω να ξεσκονίσω τάχα μου τα πόδια του Ντιβανιού και βρίσκεις ευκαιρία να χωθείς στα…άδυτα της ψυχής μου! Αλλά ως γιατροί έχουμε και ένα prestige (ωραία και η ταινία, ε;) και δεν είναι καλό να το ξεφτιλίζουμε, ok?

Επίσης στη νέα μας εποχή, μετά την ανακαίνιση, κόψε τα gris souris γιατί αυτά έλεγες και παλαιότερα και να! που καταντήσαμε. Τρόμαξαν οι ασθενείς και ρίξανε απανωτές κρίσεις που μας απομάκρυναν από το κοινό της μπλογκόσφαιρας και όχι τίποτ’ άλλο, αλλά μόλις συνέρχονται…

Αυτά αγαπημένε, άντε για μία και μοναδική φορά σου έκανα τη χάρη και το έπαιξα δημοσίως γραμματίνα σου.Είναι όμως η τελευταία!

Kύριε Γωνία; Κοπιάστε, Ξαπλώστε…Να τελειώσουμε όλοι μαζί!

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 2, 2007

We’ll be back soon with another cartoon

Κοντεύει χρόνος που δεν ρίξαμε κανέναν στο Ντιβάνι. Υποχρεώσεις βλέπετε…

 

Τώρα που τις «αποθεραπεύσαμε», τις υποχρεώσεις εννoούμε ανόητοι ψυχωτικοί bloggers, λέμε να ξαναπιάσουμε τα απωθημένα σας, τα υποσυνείδητα σας και γενικώς τα προβληματικά σας και να τους ρίξουμε μια γενική καθαριότητα και ένα ρεκτιφιέ γιατί είσαστε στα χάλια σας και τα χάπια μόνα τους δεν βοηθάνε.

 

Α, ναι και ένα νέο. Απολύσαμε την ανόητη γιαπωνεζούλα υπηρέτρια. Και επί ένα χρόνο κάναμε σκληρό casting για την αντικατάσταση της. Τελικά αποφασίσαμε με τον Λαντόζιο ότι δεν χρειαζόμαστε υπηρέτρια, αλλά έναν τρίτο γιατρό που να μπορεί να βοηθάει στους ασθενείς και …στην σχέση μας. Καταλαβαίνετε, όσο τα χρόνια περνούν χρειαζόμαστε και έναν τρίτο…να μην κοιμάται στο κρεβάτι μας αλλά να μας…βοηθάει!

 

Όσο για την καθαριότητα στο γραφείο…θα κάνουμε λίγη παραπάνω εργασιοθεραπεία βρε αδερφέ! Άσε που οι ασθενείς έρχονται τόσο χάλια που σιγά μην νοιάζονται για τη σκόνη στις γωνίες. Εδώ δεν βλέπουν που πάνε από τη σύγχυση, η σκόνη θα τους πειράξει!!!

 

Σύντομα κοντά σας και οι συστάσεις του νέου-νεότατου!!!- βοηθού μας σε νέα δημοσίευση!!

 

Μετά τιμής

 

Προζάκης.

Αναρτήθηκε από: prozakis | Νοέμβριος 2, 2006

O ΛΟΛΙΤΑΣ ΕΙΣ ΝΤΙΒΑΝΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ

Εν μέσω καταιγίδων και αστραπών, με την blogosphere να δέχεται επιθέσεις και λίβελους ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ευφρόνιος Προζάκης και οι συνεργάτες μου Αλλοφρόνιος Λαντόζιος και η φίλτατη Μιτσούκο (το επώνυμο της δεν προφέρεται) αποφασίσαμε να ελαφρύνουμε κάπως την ατμόσφαιρα ξαπλώνοντας στο Ντιβάνι μας «κάτι το ωραίον». Έτσι λοιπόν καλέσαμε εις Ντιβανίου κοινωνίαν τον φίλτατο και διάσημο blogger, Λολίτα.

Προζάκης :

Θεωρήσαμε την περίπτωση του ως tres interressante για δύο λόγους. Πρώτον γιατί έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι ένα καλό δείγμα αυτό-ίασης και δεύτερον γιατί θεωρούμε ότι οι απαντήσεις του θα αναδείξουν τους δρόμους που ακολουθεί μία «προσωπικότητα», για να ελιχθεί και να αναπτύξει δημιουργικού χαρακτήρα άμυνες όταν έρχεται αντιμέτωπη με δύσκολες κοινωνικές συνθήκες.

Ερώτηση Α: Από κοινωνιολογική άποψη η τελευταία σου δημοσίευση αποτελεί ένα χαστούκι στους χρήστες του ηλεκτρονικού μέσου προς άγρα στιγμιαίων εκτονώσεων της λίμπιντο, ξεκινώντας πρώτα από τον εαυτό σου. Είναι μια κριτική, μια αυτοκριτική προς ένα φαινόμενο απομόνωσης που απασχολεί μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Θεωρείς ότι λέγοντας την αλήθεια στον καθρέπτη ίσως καταφέρουμε να ζήσουμε και χωρίς αυτόν; Απλώνεις δηλαδή το χέρι προς μία ανθρώπινη προσέγγιση που πιστεύουμε ότι είναι ο μεγαλύτερος φόβος του μοντέρνου ανθρώπου!

Ερώτηση Β: Μέσα από τα ‘εικονοποιήματα’ σου –μας επιτρέπεις τον χαρακτηρισμό- αναδύεται συχνά μία θλίψη. Η απεικόνιση αυτού του συναισθήματος νομίζουμε ότι λειτουργεί λυτρωτικά για τους αναγνώστες σου. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτές οι απεικονίσεις-καθάρσεις είναι αρκετά κοντά στη δουλειά του ψυχαναλυτή; Ίσως τελικά έχεις αγγίξει μια φλέβα χρυσού. Είναι μια συνειδητή διεργασία ή κινείται αποκλειστικά στο φάσμα της στιγμιαίας έμπνευσης;

Ερώτηση Γ: Παρατηρούμε μια αποδόμηση στο λόγο σου. Κοιτώντας στα σχόλια που αφήνεις κάποιες φορές, θέλοντας να δώσεις μια επιπλέον -λεκτική- εικόνα στον αναγνώστη χρησιμοποιείς τα σημεία στίξης για να κατακερματίσεις τον ειρμό, να διαλύσεις τη ροή, να αναιρέσεις τη σύμβαση της σύνταξης. Είναι αυτή μια προσωπική μέθοδος αποστασιοποίησης από το συναισθηματικό φορτίο του περιεχομένου της εκάστοτε δημοσίευσης;

Λαντόζιος :

Εύγε χρυσέ μου Προζάκη! Τιμάς την επιστήμη μας με τις εξαιρετικού βάθους ερωτήσεις σου, αλλά εγώ θα προτιμήσω μια πιο απλοϊκή προσέγγιση στο όλο ζήτημα:

  1. Ομορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος?
  2. Προς τι η θλίψη και ο αυτοσπαραγμός?
  3. Εχεις σκεφτεί να δουλέψεις για τα κλασσικά εικονογραφημένα?

Πάω να πάρω κάποιο αναλγητικό. Αυτός ο Προζάκης κάνει τα εύκολα δύσκολα μερικές φορές και με ζαλίζει.

Προζάκης :

 

Λαντόζιε έχεις σκεφτεί ότι αυτή «αντε και συ στον Καιάδα» αντιμετώπιση να αποτρέπει πελάτες μας;

 

 

Λαντόζιος : %#%#$@#$!#$

 

 

Προζάκης : #@$!# $@#$! #@!$!$

 

 

Λαντόζιος : #$!@$@ $@#!$#@ $@#$$!@$!

 

 

……. (mitsuko is leaving the stage)

 

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 20, 2006

Η διαδικτυακή Burga και πόσο μας στενεύει!


«Όταν δεν μπορείς, να πεις αυτό που θες, και τα λόγια σου ζαλίζουν, το κεφάλι…» Αυτοί οι στίχοι μου ήρθαν στο μυαλό βλέποντας τις αντιδράσεις στο κείμενο της Ίσιδας. Κανείς δεν πίστεψε ότι το είχε γράψει η ίδια. Κανείς δεν πίστεψε τις προθέσεις μας. Και οι προθέσεις μας σε αυτό το Ντιβάνι είναι να περάσουμε καλά, σχολιάζοντας με χιουμοριστικό ή και λίγο καυστικό τρόπο, τα «χαρίσματα» των διαφόρων φίλων-να τον τολμήσω τον όρο;- blogger. Δεν επιχειρούμε καμία σοβαρή ανάλυση εδώ, ούτε θέλουμε να δείξουμε σωστούς και λάθος τρόπους να χειρίζεται ο καθένας την διαδικτυακή του μπούργκα. Γιατί περί μπούργκας πρόκειται. Έχουμε διαλέξει ο καθένας να υποκριθούμε έναν ρόλο που ακουμπάει μεν κομμάτια του βασικού μας πυρήνα, αλλά δεν είναι και το σύνολο μας. Δεν είναι το όλον μας, γιατί αν ήταν ίσως τολμούσαμε να εκθέσουμε ευατούς και επώνυμα. Από τη στιγμή που δεν το κάνουμε, αλλά φοράμε αυτό το κομμάτι υφάσματος, κρύβοντας την πραγματική μας ταυτότητα, ας το διασκεδάσουμε και λίγο. Δεν βλάπτει. Δεν θα ξανασχοληθώ με αυτό το θέμα. Όποιος θελήσει, ας πιστέψει τις προθέσεις μας. Όποιος δε θελήσει, δεν πειράζει. Εμείς θα είμαστε εδώ, γράφοντας για όσους αντέχουν να «παίξουν» λίγο με την εικόνα τους, να την τσαλακώσουν. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι η αληθινή τους.

Μετά τιμής,

Ευφ. Προζάκης.

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 19, 2006

Η ISIS Η ΑΠΟΝΕΝΟΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ!

ISIS:

«Σαν αύρα θαλασσινή, σαν αγεράκι δροσερό ανέμισαν τα πέπλα μου στην απόφαση μου να επισκεφθώ τους φίλους Λαντόζιο και Προζάκη. Κι όλο το Σύμπαν ρίγησε καθώς σκέφτηκα πως έπρεπε να ανταποδώσω τις δεήσεις τους με μία προσωπική επίσκεψη… Σαράντα βοηθοί, κόρες πλουσίων οικογενειών και εγώ νωχελικά ξαπλωμένη στο φορητό ανάκλιντρο μου …

Mon Dieu! Tι είναι αυτό? Τι σκόνη είναι αυτή μωρά μου? Κατεβάστε αμέσως τα φτερά εσείς δούλοι! Δεν χρειάζεται να αναταράζουμε κι άλλο την ατμόσφαιρα εδώ μέσα! Αχ τα πέπλα μου… Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να περπατήσω με τα πάλλευκα πόδια μου σ’ αυτό το πάτωμα!

Λαντόζιε μωρό μου! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, και πόσο στεναχωρέθηκα με την κατάσταση σας εδώ μέσα… Ο Προζάκης που είναι? Α,ναι.. φυσικά και θα ήθελα να μου σερβίρει κάτι δροσερό… Mais quelle decadence! Πως έγινε έτσι το ντιβάνι σας αγαπημένοι μου? Νομίζω πως έχω δώσει σαφείς οδηγίες να μην βάζετε κάθε ξιπασμένο δήθεν αριστοκράτη να κάθεται σ’ αυτό… θα λεκιάσει! Όχι, δεν το πιστεύω! Τι κάνατε φτωχοί μου φίλοι? Αχ! Μα είναι χαλί τώρα αυτό? Κόκκινο το λέτε εσείς αυτό?

Σαν το χρώμα του αίματος πρέπει να είναι όπου πατώ εγώ… Κι εσείς κόρες, ρίξτε τουλάχιστον ροδοπέταλα, κι εσείς δούλοι μυρώστε τον χώρο να ευωδιάσει… Προζάκη! Είμαι έξαλλη! Ο Αλλοφρόνιος φυσικά δεν το πρόσεξε, αλλά εσύ? Γιατί χρυσό μου το μέρος είναι τόσο, τόσο…

Δεν πειράζει! Θα το διορθώσω εγώ αμέσως. Φωνάξτε κόρες παρακαλώ τους ιερείς να εξαγνίσουν τον χώρο από τους δαίμονες που έχουν παρελάσει! Ναι και τους φίλους μου από δω! Ούτε το χέρι δεν μπορώ να τους τείνω χωρίς να ανατριχιάσω εδώ μέσα…

Μια Θεά, σε μέρη βεβηλωμένα από τα μάτια και τα σώματα των ξεπεσμένων…Ο Ουρανός θα σκοτεινιάσει, και οι βροντές ας γίνουν η οργή μου. Τίποτα να μην μείνει όρθιο εδώ! Εμπρός!

Ελα κι εσύ Φεγγάρι μαγεμένο τώρα, έλα κι ασήμωσε στους τοίχους, κι εσύ Άστρο της Αυγής ρίξε χρυσό να καθαρίσεις τις ψυχές των αγνοούντων και ημιμαθών. Ελευθερώστε Θεοί της Αιγύπτου πρωταρχικοί τη νόηση και την κρίση των φίλων μου, κι εσύ Ερπετό Απόφη γύρνα πίσω στα τάρταρα που ανήκεις!

Μα τις Πυραμίδες και τον Θρόνο των Αρχαίων! Τώρα είναι καλύτερα νομίζω…

Λαντόζιε, Προζάκη μωρά μου… Πως σας φαίνεται που ξαναγεννηθήκατε στην Χάρη μου?«

ΠΡΟΖΑΚΗΣ: Λαντόζιε τρέχα ΤΩΡΑ! και αγόρασε όλους τους απινιδωτές σε Αθήνα και προάστεια και έλα να ξεκινήσουμε ηλεκτροσόκ ΤΩΡΑ!!!! Η κοπέλα είναι πολύ άσχημα!!

Αναρτήθηκε από: ladozios | Οκτώβριος 13, 2006

Δείγμα δωρεάν

Ελάτε αγαπητέ Κοκοβιέ, ηρεμήστε τώρα… Ολα πέρασαν. Κατανοώ φυσικά, πως το sushi που σας σερβίραμε, ίσως δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για την περίπτωση σας. Πιθανόν να ήταν ιδιαίτερα έντονο το συγκινησιακό φορτίο, της πιθανότητας, σε κάποιο απ’ αυτά να περιλαμβάνονταν συγγενείς σας. Λυπούμεθα πραγματικά πολύ! Αυτό το απαίδευτο πλάσμα η Μιτσούκο (σιγά μην την προσφωνώ και Λαμέ!) με την εμμονή της με τα γιαπωνέζικα εδέσματα φταίει!

Πάντα έλεγα, πως το να προσεγγίζει κανείς ευθέως τις ανασφάλειες του πελάτη (χμ. ασθενή.. ε, φιλοξενούμενου ήθελα να πω) είναι μάλλον επικίνδυνο! Θα μπορούσατε να είχατε πνιγεί φίλε μας σε μια κουταλιά νερό, και δεν το θέλαμε αυτό ε, Προζάκη μου?

Οπωσδήποτε φυσικά, τα έγχρωμα όνειρα είναι ένα προσόν! Αλλά τι να το κάνεις αγαπητέ? Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Λίγο χρώμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα βαθύτερα νοήματα που μπορεί το υποσυνείδητο να φέρνει στην επιφάνεια. Ειδικά στην περίπτωση για παράδειγμα του βαδίσματος επί των υδάτων, το νόημα είναι καθαρότατο θα έλεγα : Απ’ τα βραχάκια Ιωάννη! ε… φίλε μας Κοκοβιέ ήθελα να πω!

Δεν θα σας θεωρούσα άρρωστο πάντως με την συνήθη έννοια του όρου, ίσα μία μικρή διαταραχή της προσωπικότητας, τίποτα το επικίνδυνο πάντως. Καλού κακού, αν θέλετε την γνώμη μου, αποφεύγετε το κολύμπι (ονειρικό και μη) στα «βαθιά».. Θα σας φάει κάνας καρχαρίας και δεν αντέχω τα κλάμματα της Μιτσούκο! Ακόμα και στα δάκρυα είναι άγαρμπο αυτό το πλάσμα.

Προζάκη καλέ μου, έμεινε να τσιμπήσω τίποτα από χθες? οχι? καλά θα παραγγείλω απ’ το αραβικό, έτσι για να προετοιμαστώ ψυχολογικά για τον επόμενο μας πελάτη…

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 12, 2006

Ο ΚΟΚΟΒΙΟΣ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ

Ωραία! Φίλτατε, αφού απολαύσαμε τα εδέσματα της Μαντάμ Μιτσουκό- είναι η νέα της εμμονή, θέλει να την προσφωνούμε γαλλιστί επειδή πιστεύει ότι είναι μετενσάρκωση γαλλίδας επαναστάτριας- θα πρότεινα τώρα να περάσουμε για λίγο στο Ντιβάνι. Μην ανησυχείτε δεν πρόκειται για πραγματική συνεδρία, απλά σας κοιτούμε τόση ώρα με τον Λαντόζιο και μας γεννήθηκε η επιθυμία να επιχειρήσουμε ένα μικρό πείραμα. Δείτε το σαν μια μικρή ξενάγηση στον …εσωτερικό σας κόσμο. Σκεφτόμαστε ότι τόση φαντασία και χιούμορ δεν μπορεί, θα απεικονίζεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα όνειρα σας. Ναι, αυτό θα θέλαμε από εσάς απόψε, να προσπαθήσετε να θυμηθείτε τρία πρόσφατα όνειρα σας, που για κάποιον λόγο σας έκαναν εντύπωση ή απλά τα θυμάστε.

Ελάτε ξαπλώστε, μην ντρέπεστε, όχι, όχι μπρούμυτα, ανάσκελο δουλεύει καλύτερα, πιστέψτε μας. Τα χέρια; Α, όπως θέλετε! Και σταυρωτά μας κάνουν και ριγμένα στο πλάι, δεν έχει καμία σημασία, δεν εξετάζουμε τη γλώσσα του σώματος σας σήμερα, μας ενδιαφέρει αυτό που κρύβεται στον ονειρικό σας χώρο, στον αποδεσμευμένο Κοκοβιό, τον Κοκοβιό χωρίς όρια και αναστολές.

Ωραία! Βολευτήκατε! Εντάξει, συνήθως δεν λυγίζουν τα γόνατα αλλά δεν πειράζει, εμείς σας ακούμε, όλο αυτιά! ….Ναι, κοιτάξτε αν συνεχίσετε να κοιτάτε τις νωπογραφίες στο ταβάνι, ντιβάνι δεν θα κάνουμε!!!

Σας ακούμε λοιπόν:….

Αναρτήθηκε από: prozakis | Οκτώβριος 9, 2006

Αξιότιμε κε Κοκοβιέ, sushi και να σκάσουν οι Βοργίες!

SAKE

Προς κ. Κοκοβιό:

Τηρώντας την πρόσκληση της προηγούμενης εβδομάδος, ο Λαντόζιος και εγώ, σας προσκαλούμε σε ένα ελαφρύ γεύμα με γιαπωνέζικες γεύσεις που θα ετοιμάζει ειδικά για την περίσταση η Μιτσούκο. Επειδή το γραφείο μας δεν είναι κανένας Οίκος από ψωνισμένα απολειφάδια άλλων εποχών αλλά επιστήμονες ολκής, προχωρούμε στην πραγματοποίηση της υπόσχεσης μας. Το γεύμα θα είναι informal, για να νιώσουμε όλοι άνετα αμέσως και να περάσουμε απρόσκοπτα στο πιο ενδιαφέρον μέρος της συνάντησης μας που θα περιλαμβάνει: συζήτηση για τα πάντα και τίποτα, το άπειρο στην καθημερινότητα μας, τις επιπτώσεις του blogging στην ψυχοσύνθεση των ατόμων με έφεση στον βερμπαλισμό και φυσικά την μετά-blogging ζωή σας. Πιστεύουμε ότι αυτή η κουβέντα θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε μεγάλο μέρος της παθολογίας που παρουσιάζουν οι bloggers καθώς και τις ψυχοσωματικές εκδηλώσεις που εμφανίζονται όσο η σχέση εξάρτησης είναι σε εξέλιξη. Τα αποτελέσματα της κουβέντας μας, αφού αναλυθούν και στατικοποιηθούν επιμελώς από τον Λαντόζιο θα δημοσιευθούν στην παρούσα σελίδα, σαν μια προσφορά του γραφείου μας, με σαφέστατη βέβαια αναφορά στη συνεισφορά σας.

Μετά τιμής:

Ευφρόνιος Προζάκης, Αλλοφρόνιος Λαντόζιος

Αναρτήθηκε από: ladozios | Οκτώβριος 4, 2006

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Ω τους αγαπητούς Βοργίες!

Δυστυχώς δεν έχω χρόνο να απαντήσω εκτενώς στην πρόσκληση σας γιατί βιάζομαι να πάω σε ένα ραντεβού. Δεν θέλω όμως να βιάζεστε αγαπητοί. Δεν είστε δα και κάνα επείγον περιστατικό! Τόσους αιώνες μια χαρά σας βρίσκω βουτηγμένους στην ακολασία, θα τα καταφέρετε λίγο ακόμα!Εξάλλου, όπως σας είπα, βρίσκομαι υπ’ ατμόν γιατί επιβλέπω τις εργασίες διακόσμησης του νέου μας ιατρείου.

Αχ, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ έχω κουραστεί. Τι να διαλέξω υφάσματα για τις κουρτίνες, τι να βρω την σωστή απόχρωση beige για τους τοίχους, μέχρι και τα πόμολα για τα ντουλάπια εγώ πρέπει να τα διαλέξω! Οχι, ότι ο γλυκός μου Προζάκης δεν βοηθάει… Ξέρετε τι δύσκολο είναι να παίρνεις κάθε πρωϊ την Μιτσούκο και να την ξαμολάς σε διαφορετική περιοχή με την ελπίδα να χαθεί? Κι αυτό το τέρας να γυρνάει πάντα πίσω?

Που είχα μείνει? Α, ναι! Οπως σας έλεγα, εκτός των εργασιών διακόσμησης του καινούριου μας μεγάρου, υπάρχουν και τα τρέχοντα ραντεβού, που όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούν να μένουν πίσω. Τόσος κόσμος περιμένει να δει το φως το αληθινό. Τώρα που είπα φως, εσύ νεαρέ μου, φέρε με προσοχή εκείνη την λάμπα να την αμπαλλάρουμε!

Τι έλεγα? Α! Νομίζω πως μία μικρή καθυστέρηση θα ήταν μάλλον χρήσιμη, καθώς πολύ φοβάμαι πως η αγαπητή Λουκρητία θα πρέπει να χάσει κανένα κιλάκι πριν έχει απαιτήσεις για το είδος του ντιβανιού που θα την φιλοξενήσει. Εγώ θα πρότεινα ψωμί και νερό για τους επόμενους πέντε μήνες, συν την φαρμακευτική αγωγή που έδωσε ο Προζάκης μου… (αχ! λέτε να τα καταφέρει σήμερα να απωλέσει την Μιτσούκο?)

Και βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, δεν θα διακινδύνευα να κάτσει κάποιος από σας στο καλό μας ντιβάνι, χωρίς να βεβαιωθώ ότι δεν θα το λερώσει με τα πολλαπλά αμαρτήματα σας. Γι’αυτό και νομίζω πως σκόπιμο θα ήταν να επισκεφθείτε έναν εξομολόγο πρωτού σκεφτούμε ποια ημερομηνία έχουμε ελεύθερη για την θεραπεία σας…Μόνο να απαριθμήσετε τις ακολασίες σας… για να δούμε, χμ.. ε, κάπου μετά το Πάσχα, να έχουν ανθίσει και οι ζαρντινιέρες έξω από τα παράθυρα, και κάτι θα βρούμε για την περίπτωση σας.

Αντιλαμβάνεστε βεβαίως, πως τους όρους στην περίπτωση μας τους βάζω εγώ! Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσα (υποθετικά πάντα μιλώντας) να πάθω καμμιά κρίση υστερίας και να μη σας ξεπλένει ο Δούναβης κι ο Νείλος μαζί! Και δεν θα το θέλαμε αυτό γλυκά μου παιδιά ε?

Ελα νεαρέ βιάσου! Μας περιμένει ο decorateur κι έχουμε ήδη αργήσει!

Πρόσεχε παιδί μου! θα σκοντάψεις!

Πρόσεχε το λαμπατουρέρ!

Το λαμπατέρ!

Το φως χριστιανέ μου!

Older Posts »

Kατηγορίες